Halli Baduku Vs Nagara Moha : ಬಣ್ಣದ ಲೋಕದ ವ್ಯಾಮೋಹಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾದ ಒಂದು ಜೀವದ ಕರುಣಾಜನಕ ಕಥೆ!

ಬದುಕು ಅಂದುಕೊಂಡಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಬದುಕನ್ನೇ ಕೊನೆಗಾಣಿಸುವುದು ಸರಿಯೇ? ಕಲ್ಬುರ್ಗಿಯ ಈ ಘಟನೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ದೂಡುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದುವೆಯಾದ ಎರಡೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಅನುಸೂಯಾ ಎಂಬ ಯುವತಿ ಇಹಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದು ಕೇವಲ ವೈಯಕ್ತಿಕ ದುರಂತವಲ್ಲ, ಇದು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದ ‘ಬಣ್ಣದ ಬದುಕಿನ’ ಹಪಾಹಪಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. Halli Baduku Vs Nagara Moha

ಹೋಲಿಕೆಯೆಂಬ ವಿಷದ ಬಲೆ

ಈ ದುರಂತಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ‘ಹೋಲಿಕೆ’. ಅನುಸೂಯಾಳ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರಿಯರು ಬೆಂಗಳೂರು ಮತ್ತು ಮುಂಬೈನಂತಹ ಮಹಾನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾರೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ತಾನು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಬೇಕಾಯಿತಲ್ಲ ಎಂಬ ಕೊರಗು ಆಕೆಯನ್ನು ಕಾಡಿದೆ.

ಇಂದು ಸೋಶಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಇತರರ ಹೈಲೈಟ್ ರೀಲ್ಸ್ (Highlight Reels) ನೋಡಿ ನಮ್ಮ ವಾಸ್ತವ ಬದುಕನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಮಹಾನಗರದ ಟ್ರಾಫಿಕ್, ಮಾಲಿನ್ಯ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿನ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕಿನ ಆಚೆಗಿರುವ ಬಣ್ಣದ ಲೋಕ ಮಾತ್ರ ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಹಳ್ಳಿಯ ನೆಮ್ಮದಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನಾವಿಲ್ಲಿ ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಇತ್ತು ಸುಂದರ ಸಂಸಾರ, ಮನಸಿನೊಳಗಿತ್ತು ಬಣ್ಣದ ಲೋಕದ ಹಪಾಹಪಿ: ಅನುಸೂಯಾಳ ಕಥೆ

ಆ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಜನ ಜಮಾಯಿಸಿದ್ದರು. ಹಸಿರು ಚಪ್ಪರ ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿ ಒಣಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಮದುವೆಯ ಸಂಭ್ರಮದ ಕಳೆ ಆ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳಿಂದ ಇನ್ನೂ ಮಾಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಮದುವೆಯ ಮಂಗಲವಾದ್ಯವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಹಸೆಮಣೆಯೇರಿದ ಎರಡೇ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಮಗಳ ಹೆಣದ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತ ತಂದೆಯ ಆಕ್ರಂದನ.

“ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಯಾವ ಕೊರತೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆ ಪೇಟೆ ಬದುಕಿನ ವ್ಯಾಮೋಹ ಅವಳ ಜೀವವನ್ನೇ ಬಲಿ ಪಡೆಯಿತು…” ಎಂದು ತಂದೆ ದತ್ತು ವನಸ್ಪತಿ ಪಾಟೀಲ್ ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದವರ ಕಣ್ಣಾಲಿಗಳು ತೇವವಾಗಿದ್ದವು.

ಆ ಸಂಜೆ ನಡೆದಿದ್ದೇನು?

ಕಲ್ಬುರ್ಗಿಯ ಆಜಾದ್‌ಪುರದ ಸಿದ್ದೇಶ್ವರ ಕಾಲೋನಿ. ಸಂಜೆ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಕತ್ತಲಾಗಿಹೋಯಿತು. ಸೋದರತ್ತೆಯ ಮಗ ಅವಿನಾಶ್‌ನನ್ನು ಮೋಹಿಸಿ, ಇಡೀ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ ದಾಂಪತ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಅನುಸೂಯಾ, ತನ್ನ ಮನೆಯ ರೂಮಿನ ಒಳಗೆ ನೇಣಿಗೆ ಶರಣಾಗಿದ್ದಳು. ಹೊರಗಿನಿಂದ ನೋಡುವವರಿಗೆ ಅವಳ ಬದುಕು ಹೂವಿನ ಹಾಸಿಗೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಅತೃಪ್ತಿಯ ಕಿಚ್ಚು ಧಗಧಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ತಾನೆ ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಸೋದರತ್ತೆ ಮಗನನ್ನೇ ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು, ಪ್ರೀತಿ ಇತ್ತು, ಕುಟುಂಬದ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ‘ನಗರದ ಬದುಕು’ ಆ ಪ್ರೀತಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಂಡಿತು. ಮನಸ್ಸಿನ ಖಿನ್ನತೆ ಮತ್ತು ಕೊರಗು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಎಷ್ಟು ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ, ಸಾಯುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಾನು ಯಾರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದುವೆಯಾದೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ಕೂಡ ಮರೆಯಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿ ವಿಪರ್ಯಾಸ.

ಆಕೆಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಎರಡು ಲೋಕಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷ: Halli Baduku Vs Nagara Moha

ಅನುಸೂಯಾಳ ಇಬ್ಬರು ಅಕ್ಕಂದಿರು ಬೆಂಗಳೂರು ಮತ್ತು ಮುಂಬೈನಂತಹ ಮಹಾನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಯಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಮಾತು ಅವಳನ್ನು ದಿನನಿತ್ಯ ಚುಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು.

• “ಅವರು ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ ಆರಾಮವಾಗಿದ್ದಾರೆ.”

• “ನಾನು ಮಾತ್ರ ಈ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಬೇಕಾಯಿತಲ್ಲ?”

ಈ ಒಂದು ಕೀಳರಿಮೆ ಅವಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಹಳ್ಳಿಯ ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ, ಪ್ರೀತಿಸುವ ಪತಿ, ತನ್ನವರೇ ಆದ ಅತ್ತೆ-ಮಾವ – ಇವ್ಯಾವುವೂ ಅವಳಿಗೆ ಸುಖ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಆ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡಿನ ಬಣ್ಣದ ಬದುಕು ಅವಳಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಆ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲೇ ಅವಳು ಖಿನ್ನತೆಯ (Depression) ಸುಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದಳು.

ಸಾವು ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ?

ಪೊಲೀಸ್ ಕಮಿಷನರ್ ಡಾ. ಶರಣಪ್ಪ ಎಸ್.ಡಿ. ಅವರು ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಕಂಡದ್ದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಶವವಲ್ಲ, ಒಂದು ಸುಂದರ ಕನಸಿನ ಚಿತೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ನಡುವೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದವರಿಗೂ, ಮುಂಬೈನ ಇರುಕು ಕೋಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕುವವರಿಗೂ ಗೊತ್ತು ಹಳ್ಳಿಯ ನೆಮ್ಮದಿ ಎಂತಹುದೆಂದು. ಆದರೆ, ದೂರದ ಬೆಟ್ಟ ಕಣ್ಣಿಗೆ ನುಣ್ಣಗೆ ಎಂಬಂತೆ ಅನುಸೂಯಾ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಬೇರೆಯೇ ಇತ್ತು.

ಸುಖದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಬದಲಾಗಬೇಕಿದೆ:

“ಸುಖ ಎಂಬುದು ವಾಸಿಸುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಅದು ನಾವು ಬದುಕುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಬೆಂಗಳೂರು ಅಥವಾ ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿರುವ ಅಕ್ಕಂದಿರ ಬದುಕು ಸುಖಮಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಯಶಸ್ಸಿನ ಹಿಂದೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಹೋರಾಟವಿರುತ್ತದೆ. ಹಳ್ಳಿಯ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ, ಹಬ್ಬಗಳ ಸಡಗರ ಮತ್ತು ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಅಕ್ಕರೆಯ ನಡುವೆ ಇರುವ ಸೌಭಾಗ್ಯ, ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಸಂಬಳ ಪಡೆಯುವ ನಗರದ ಉದ್ಯೋಗಿಗೂ ಸಿಗದ ವರ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಯುವಜನತೆಗೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕಿದೆ.”

ಸಂವಹನವೇ ಸಂಜೀವಿನಿ:

“ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾರವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರೆ ಸಾವು ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ. ಅನುಸೂಯಾ ತನ್ನ ಹಂಬಲವನ್ನು ಹಠವಾಗಿ ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಆ ಮನೆಯ ಹಸಿರು ಚಪ್ಪರ ಒಣಗುವ ಮುನ್ನ ಹೆಣದ ವಾಸನೆ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಣ್ಣದ ಬದುಕಿನ ಹಪಾಹಪಿಗಿಂತ, ಬೆವರ ಹನಿ ಸುರಿಸಿ ಕಟ್ಟುವ ಬದುಕು ಶಾಶ್ವತ ಎಂಬ ಶಿಸ್ತು ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣದ ಭಾಗವಾಗಬೇಕಿದೆ.”

ನಮಗೊಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆ

“ಮನುಷ್ಯನ ಆಸೆಗಳಿಗೆ ಮಿತಿಯಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಜೀವಕ್ಕೆ ಪರ್ಯಾಯವಿಲ್ಲ. ನಗರದ ಬದುಕು ಸುಖದ ಭರವಸೆ ನೀಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಜೀವನದ ಭರವಸೆ ನೀಡುವುದು ನಮ್ಮವರ ಪ್ರೀತಿ ಮಾತ್ರ. ಅನುಸೂಯಾಳ ಈ ಸಾವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸುದ್ದಿಯಾಗಬಾರದು; ಇದು ಬಣ್ಣದ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಸಾವಿರಾರು ಯುವಮನಸ್ಸುಗಳಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆಯಾಗಲಿ. ಬದುಕು ಒಮ್ಮೆಯಷ್ಟೇ ಸಿಗುವ ಅದ್ಭುತ, ಅದನ್ನು ಸಣ್ಣ ಭ್ರಮೆಗಳಿಗಾಗಿ ಬಲಿ ನೀಡುವುದು ಪರಮ ಮೂರ್ಖತನ.”

ಈ ಘಟನೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರು ನಿಂತು ಕೆಲವು ಕಹಿ  ಕಟು ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ:

1. ಹೋಲಿಕೆ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಶತ್ರು: ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬದುಕಿನೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸತೊಡಗಿದ ಕ್ಷಣವೇ ನಮ್ಮ ಸುಖ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ.

2. ಸಂವಹನದ ಕೊರತೆ: ತಾನು ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲವನ್ನು ಅವಳು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪತಿಯ ಬಳಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವಳು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಮೌನ ಮತ್ತು ಮೃತ್ಯು.

3. ಬಣ್ಣದ ಲೋಕದ ಭ್ರಮೆ: ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕಾಣುವ ನಗರದ ಬದುಕು ಯಾವಾಗಲೂ ಸುಖಮಯವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಮದುವೆಯ ಸಂಭ್ರಮದ ಅರಿಶಿನ ಇನ್ನೂ ಕೈಯಿಂದ ಪೂರ್ತಿ ಅಳಿಸಿ ಹೋಗುವ ಮೊದಲೇ, ಕೆಂಪು ಸೀರೆಯುಟ್ಟು ಮಗುವಿನಂತೆ ನಗಬೇಕಿದ್ದ ಹುಡುಗಿ ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆ ಹೊದ್ದು ಮಲಗಿದ್ದನ್ನು ನೋಡುವುದು ಅಸಹನೀಯ.

ನಾವು ಕಲಿಯಬೇಕಾದ ಪಾಠಗಳೇನು?

• ತೃಪ್ತಿ ಇರಲಿ: ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇರುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಕಾಣುವುದನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕು. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬದುಕು ನಮಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೇವಲ ಭ್ರಮೆ ಅಷ್ಟೆ.

• ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಮುಖ್ಯ: ಖಿನ್ನತೆ ಅಥವಾ ಬೇಸರ ಕಾಡಿದಾಗ ಮನೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿ. ಸಾವು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ.

• ಪೋಷಕರ ಪಾತ್ರ: ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡುವ ಗುಣ ಬೆಳೆಯದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಅವರು ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುವುದು ಅಗತ್ಯ.

ಕೊನೆಯ ಮಾತು

ಅನುಸೂಯಾಳ ಈ ಅಕಾಲಿಕ ಮರಣ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ದುರಂತವಲ್ಲ; ಇದು ಇಡೀ ಸಮಾಜದ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿ. ನಗರದ ಬದುಕು ಸುಖದ ಸ್ವರ್ಗವೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಣ್ಣೆದುರಿರುವ ನೈಜ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಯ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಬಣ್ಣದ ಲೋಕ ಮತ್ತು ಪರಸ್ಪರ ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಅತೃಪ್ತಿಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಎಂದರೆ, ನಾವೇ ಹಠ ಮಾಡಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಸುಂದರ ಸಂಸಾರ ಕೂಡ ನಮಗೆ ಕಾರಾಗೃಹದಂತೆ ಕಾಣತೊಡಗಿದೆ. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವವೆಂದರೆ, ಬೆಂಗಳೂರು ಇರಲಿ ಅಥವಾ ಮುಂಬೈ ಇರಲಿ, ನಗರದ ಐಷಾರಾಮಿ ಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಒಂಟಿತನ ಮತ್ತು ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಾವಿರಾರು ಜೀವಗಳಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಆ ಹಸಿರು ಮತ್ತು ಮುಗ್ಧ ಸಂಬಂಧಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಕನಸಿನ ಮಾತು. ಅನುಸೂಯಾಳ ಸಾವು ನಮಗೆ ಒಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಹಳ್ಳಿಯಾಗಲಿ ಅಥವಾ ದಿಲ್ಲಿಯಾಗಲಿ, ಬದುಕು ಸುಂದರವಾಗುವುದು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ. ನಗರದ ಐಷಾರಾಮಿ ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರ ಎಂದಿಗೂ ಸಮರ್ಥನೀಯವಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ನಗರ, ಯಾವುದೇ ಹಣ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ವೈಭೋಗ ನಿಮ್ಮ ಜೀವಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾರವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ, ಬದುಕು ಒಂದು ಬಾರಿ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುವ ಅವಕಾಶ.

ಯಾವುದೇ ಬಣ್ಣದ ಲೋಕ, ಹಣ ಅಥವಾ ಅಂತಸ್ತು ನಿಮ್ಮ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಜೀವಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅತೃಪ್ತಿ ಕಾಡಿದಾಗ, ಹೋಲಿಕೆಯ ವಿಷ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆವರಿಸಿದಾಗ ಆತ್ಮಾಹುತಿಯ ಹಾದಿ ಹಿಡಿಯುವ ಬದಲು, ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾರವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯ ತೋರಿಸಬೇಕು. ಸಂಕಷ್ಟಗಳು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ, ಆದರೆ ಸಾವು ಅಂತಿಮ. ಅನುಸೂಯಾಳ ಮದುವೆಯ ಅರಿಶಿನದ ಕಳೆ ಮಾಸುವ ಮುನ್ನವೇ ಚಿತೆಯ ಬೂದಿಯಾಗಿದ್ದು ನಮಗೆ ಕಲಿಸುವ ಪಾಠವೊಂದೇ—ಬದುಕು ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಅದನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಠವಿರಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಬದುಕನ್ನೇ ಕೊನೆಗಾಣಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರವಲ್ಲ. ಸಮಾಜವಾಗಿ ನಾವು ಕೂಡ ಅದ್ದೂರಿತನ ಮತ್ತು ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಷ್ಟೇ ಬೆಲೆ ನೀಡದೆ, ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಸರಳ ಬದುಕಿನ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ದಾಟಿಸಬೇಕಿದೆ. ನೆನಪಿಡಿ, ಜೀವನವು ಸೋಲು-ಗೆಲುವುಗಳಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಪಯಣ, ಅದನ್ನು ಅರ್ಧಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದು ನಾವು ನಮಗೆ ಮಾಡುವ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಅನ್ಯಾಯ.”

ನಗರದ ಧೂಳಿಗಿಂತ ಹಳ್ಳಿಯ ಧೂಳು ಮೇಲು, ಅಲ್ಲಿ ಉಸಿರಾಡಲು ಪ್ರೀತಿಯಿದೆ. ಬಣ್ಣದ ಲೋಕದ ಮರೀಚಿಕೆಯ ಹಿಂದೆ ಓಡಿ ಇರುವ ಸುಂದರ ಬದುಕನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದಿರಿ. ನೆನಪಿಡಿ, ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಸಿಗುವ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕಿಂತ, ಬದುಕಿರುವಾಗ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ನೆಮ್ಮದಿಯೇ ದೊಡ್ಡದು.

ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ ಏನು? ಇಂದಿನ ಯುವಜನತೆ ನಗರದ ಬದುಕಿಗೆ ಮಾರುಹೋಗಿ ಇಂತಹ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಸರಿಯೇ?  ಹಾಗೂ ಇಂತಹ ಭ್ರಮೆಯ ಲೋಕದಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ಕಾಮೆಂಟ್ ಬಾಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ.