ಡಿಜಿಟಲ್ ಜೈಲು: ಸ್ಟೇಟಸ್ಗಳ ನಡುವೆ ಕಳೆದುಹೋದ ಅಸಲಿ ‘ನಗು’!
ಡಿಜಿಟಲ್ ಜೈಲು: ಸ್ಟೇಟಸ್ಗಳ ಅಬ್ಬರದ ನಡುವೆ ಕಳೆದುಹೋದ ಅಸಲಿ ‘ನಗು’!: Digital Life vs Real Life
ಪೀಠಿಕೆ: ಕಾಫಿ ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತಿದೆ, ಬಾಂಧವ್ಯವೂ ಕೂಡ! ನಿನ್ನೆ ಸಂಜೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕೆಫೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣವು ಸುಗಂಧಿತ ಕಾಫಿಯ ಪರಿಮಳ ಮತ್ತು ಮಂದವಾದ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು. ಪಕ್ಕದ ಟೇಬಲ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಯುವ ಜೋಡಿ ಕುಳಿತಿತ್ತು. ಬಹುಶಃ ಅವರು ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದಿರಬೇಕು ಅಥವಾ ಒಂದು ಸುಂದರ ಸಂಜೆಯನ್ನು ಕಳೆಯಲು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿರಬೇಕು. ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದ ಆಹಾರ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ, ಅವರು ಅದನ್ನು ಸವಿಯುವ ಆತುರ ತೋರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಮುಂದಿನ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಆಂಗಲ್ಗಳಲ್ಲಿ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿದ್ದರು. ಬೆಳಕು ಸರಿ ಇದೆಯೇ? ತಟ್ಟೆಯ ವಿನ್ಯಾಸ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ? ಎಂಬ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಫೋಟೋ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್ಗೆ ‘Foodie’ ಎಂಬ ಹ್ಯಾಶ್ಟ್ಯಾಗ್ನೊಂದಿಗೆ ಅಪ್ಲೋಡ್ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ಒಬ್ಬರು ನೋಡದೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಫೋನ್ ಸ್ಕ್ರಾಲ್ ಮಾಡತೊಡಗಿದರು.
ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು— ನಾವು ಬದುಕುತ್ತಿರುವುದು ನಮಗಾಗಿಯೇ ಅಥವಾ ಸ್ಕ್ರೀನ್ನ ಆಚೆ ಇರುವ ಅಪರಿಚಿತರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗಾಗಿಯೇ? ಅಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಆ ಜೋಡಿಯ ನಡುವಿನ ಸಂಭಾಷಣೆಯೂ ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಮೂಡಿದ ಪ್ರಶ್ನೆ: “ನಾವು ಬದುಕುತ್ತಿರುವುದು ಅನುಭವಿಸಲೋ ಅಥವಾ ಅಪರಿಚಿತರಿಗೆ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೋ?”
೧. ಲೈಕ್ಸ್ ಮತ್ತು ಕಾಮೆಂಟ್ಗಳ ನಡುವೆ ಕಳೆದುಹೋದ ನಮ್ಮ ಅಸಲಿ ನಗು
ಇಂದು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸುಂದರ ಕ್ಷಣವೂ ಒಂದು ‘ಕಂಟೆಂಟ್’ ಆಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ಪರಿಸರ ಸವಿಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯುವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, ಆ ಅಲೆಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಹೇಗೆ ಪೋಸ್ ನೀಡಬೇಕು ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆಯೇ ನಮಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ. ನಾವು ಹಾಕಿದ ಫೋಟೋಗೆ ಎಷ್ಟು ಲೈಕ್ಸ್ ಬಂದವು, ಯಾರು ಕಾಮೆಂಟ್ ಮಾಡಿದರು ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಅಂದಿನ ಮೂಡ್ ನಿರ್ಧಾರವಾಗುತ್ತದೆ.
೧೦೦ ಲೈಕ್ಸ್ ಬಂದರೆ ಖುಷಿ, ಅದೇ ಒಂದೇ ಒಂದು ನೆಗೆಟಿವ್ ಕಾಮೆಂಟ್ ಬಂದರೆ ಇಡೀ ದಿನದ ನೆಮ್ಮದಿ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ, ನಮ್ಮ ನೆಮ್ಮದಿಯ ‘ರಿಮೋಟ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್’ ಅನ್ನು ನಾವು ಯಾರೋ ಅಪರಿಚಿತರ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲವೇ? ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷ ಈಗ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಯಾರೋ ನೀಡುವ ‘Like’ ಅಥವಾ ‘Heart’ ಎಮೋಜಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಇದು ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ದುರಂತ. ನಾವು ಇತರರ ಅಂಗೀಕಾರಕ್ಕಾಗಿ (Approval) ಕಾಯುವ ಮಾನಸಿಕ ಗುಲಾಮರಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
೨. ಸೋಶಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ: ಫಿಲ್ಟರ್ ಮಾಡಿದ ಸುಳ್ಳುಗಳ ಸಂತೆ
ಸೋಶಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಎಂಬುದು ಸುಳ್ಳುಗಳ ಸಂತೆ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ತಮ್ಮ ಸೋಲನ್ನಾಗಲಿ, ಕಷ್ಟವನ್ನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಬೆಳಗಿನ ಎದ್ದ ತಕ್ಷಣದ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತ ಮುಖವನ್ನಾಗಲಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ‘Filtered’ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಜಗತ್ತಿಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಫೋಟೋ ಶಾಪ್ ಮಾಡಿದ ಮುಖಗಳು, ಎಡಿಟ್ ಮಾಡಿದ ಪ್ರವಾಸದ ವಿಡಿಯೋಗಳು ಎಲ್ಲವೂ “ನೋಡಿ, ನಾನು ಎಷ್ಟು ಸುಖವಾಗಿದ್ದೇನೆ!” ಎಂದು ಕೂಗಿ ಹೇಳುತ್ತವೆ.
ಇತರರ ಈ ‘ಫಿಲ್ಟರ್’ ಮಾಡಿದ ಬದುಕನ್ನು ನೋಡಿ, ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದಂತೆ ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. “ಅವನು ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಕಾರು ತಗೊಂಡ, ಅವಳು ಅಷ್ಟು ಫಾರಿನ್ ಟ್ರಿಪ್ ಹೋಗ್ತಾಳೆ, ನನ್ನ ಬದುಕು ಮಾತ್ರ ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಬೋರ್ ಆಗಿದೆ?” ಎಂದು ಕೊರಗತೊಡಗುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನೆನಪಿಡಿ, ನೀವು ನೋಡುವುದು ಕೇವಲ ಎಡಿಟ್ ಮಾಡಿದ ಸಿನಿಮಾ, ಅಸಲಿ ಬದುಕು ಅಲ್ಲ! ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಣುವ ಆ ಚಂದದ ಬಣ್ಣಗಳ ಹಿಂದೆ ಎಷ್ಟೋ ನೋವುಗಳು, ಸಾಲಗಳು ಮತ್ತು ಕೃತಕತೆ ಇರಬಹುದು.
೩. ಡಿಜಿಟಲ್ ಡಿಟಾಕ್ಸ್: ನೈಜತೆಯತ್ತ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ
ನಾನು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿದೆ—ಅದನ್ನು ‘ಡಿಜಿಟಲ್ ಡಿಟಾಕ್ಸ್’ ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದು. ಒಂದು ಪೂರ್ತಿ ದಿನ ಮೊಬೈಲ್ನಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ದೂರವಿದ್ದೆ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರಪಂಚವೇ ನಿಂತುಹೋದಂತೆ, ಏನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ನಿಜ. ಪದೇ ಪದೇ ಜೇಬಿನೊಳಗೆ ಕೈ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆ ಚಟ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು.
ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಎಷ್ಟು ಹಗುರವಾಯಿತು ಎಂದರೆ, ಮೊಬೈಲ್ ಬೆಳಗುವ ನೀಲಿ ಬೆಳಕಿಲ್ಲದೆ ಅಂದು ನಾನು ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ ನನ್ನ ಮನೆಯವರ ಜೊತೆ ಮನಬಿಚ್ಚಿ ಮಾತನಾಡಿದೆ. ಅವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿರುವ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯದೆ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತವನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡೆ. ನಂಬಿ, ಅಂದು ಸಿಕ್ಕ ಆ ಮೌನ ಮತ್ತು ನೆಮ್ಮದಿ, ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್ನ ಒಂದು ಮಿಲಿಯನ್ ಲೈಕ್ಸ್ಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಬೆಲೆಬಾಳುವಂತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಬೇಕು, ಸತತವಾದ ಮಾಹಿತಿಯ ಸುರಿಮಳೆಯಿಂದ ಅದು ಉಸಿರುಗಟ್ಟುತ್ತಿದೆ.
೪. ಡಿಜಿಟಲ್ ಗುಲಾಮಗಿರಿಯಿಂದ ಹೊರಬರುವುದು ಹೇಗೆ?
ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ನಮಗೆ ಬೇಕು, ಅದು ಸೌಲಭ್ಯ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳಬಾರದು. ನಾವು ಬಳಸುವ ಆಪ್ಗಳು ನಮ್ಮ ಸಮಯವನ್ನು ಕಬಳಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ನಮಗಿರಲಿ. ನಮ್ಮ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಈ ಕೆಳಗಿನ ಸಣ್ಣ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು:
-
ಊಟದ ವೇಳೆ ಫೋನ್ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿರಲಿ: ಆಹಾರದ ರುಚಿ ಮತ್ತು ಜೊತೆಗಿರುವವರ ಮಾತಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಿ.
-
ಬಾತ್ ರೂಮ್ಗೆ ಫೋನ್ ಬೇಡ: ಆ ಕನಿಷ್ಠ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳ ಕಾಲವಾದರೂ ನಿಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನೀವು ಇರಿ.
-
ನೋ ಫೋನ್ ಡೇ: ವಾರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನ ಅಥವಾ ಕನಿಷ್ಠ ಅರ್ಧ ದಿನ ಫೋನ್ ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಜೊತೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯಿರಿ.
-
ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿ: ಅನಗತ್ಯ ಆಪ್ಗಳ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ನಿಮ್ಮ ಏಕಾಗ್ರತೆಯನ್ನು ಭಂಗ ತರದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ.
೫. ಅಸಲಿ ಬದುಕು ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಇಲ್ಲ!
ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಹೀರೋ ನಾವೇ ಹೊರತು ನಮ್ಮ ‘ಪ್ರೊಫೈಲ್’ ಅಲ್ಲ. ನಾವು ಮಾಡುವ ಸಾಧನೆಗಳು, ನಾವು ಹಂಚುವ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ನಾವು ಪಡೆಯುವ ನೆಮ್ಮದಿಗಳು ಯಾರದೋ ಲೈಕ್ ಅಥವಾ ಎಮೋಜಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರಬಾರದು. ಸಾವಿರ ಲೈಕ್ಸ್ ಸಿಕ್ಕರೂ ಸಿಗದ ಆ ತೃಪ್ತಿ, ಒಂದು ಕ್ಷಣವನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿದಾಗ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
ಕಣ್ಣಿನ ಮಸೂರದಿಂದ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡಿ, ಕ್ಯಾಮೆರಾದ ಲೆನ್ಸ್ನಿಂದಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಅದ್ಭುತ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿಯುವ ಮೊದಲು ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿಯಿರಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಡಿಜಿಟಲ್ ಫೋಟೋಗಳು ಡಿಲೀಟ್ ಆಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನ ನೆನಪುಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಡಿಜಿಟಲ್ ಜಗತ್ತಿನ ಕರಾಳ ಮುಖ: ಆತಂಕ, ಅಂತರ ಮತ್ತು ಕಳೆದುಹೋದ ಸಂವೇದನೆಗಳು
ಇಂದಿನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿರುವುದು FOMO (Fear of Missing Out) ಎಂಬ ಅಗೋಚರ ಆತಂಕ. ಯಾರೋ ಎಲ್ಲೋ ಹೊಸ ಫೋಟೋ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ ಅಥವಾ ನಾವು ಏನನ್ನೋ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರತಿ ನಿಮಿಷಕ್ಕೂ ಫೋನ್ ಸ್ಕ್ರಾಲ್ ಮಾಡುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಅಭ್ಯಾಸವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ‘ಡೋಪಮೈನ್’ ಎಂಬ ರಾಸಾಯನಿಕದ ವ್ಯಸನವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಏಕಾಗ್ರತೆಯನ್ನು ಕುಂಠಿತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಡಿಜಿಟಲ್ ವ್ಯಸನ ಕೇವಲ ದೊಡ್ಡವರಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ; ಇಂದಿನ ಪೋಷಕರು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡದ ನಡುವೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಫೋನ್ ನೀಡಿ ಬ್ಯುಸಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಮಕ್ಕಳ ಸಹಜ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಮರಣಶಾಸನವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮಕ್ಕಳು ಹೊಸ ಆಟಗಳನ್ನು ಆಡುವ ಅಥವಾ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಬದಲು ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮುಂದೆ ಜಡವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಅವರ ಭಾಷಾ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಣ್ಮೆ ಕುಂಠಿತಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಎಷ್ಟೇ ಬೆಳೆದು ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ (AI) ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಬಲ್ಲದಾದರೂ, ಅದು ಎಂದಿಗೂ ಮನುಷ್ಯನ ಸಾಮೀಪ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂವೇದನೆಗೆ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಲಾರದು. ಒಂದು ಯಂತ್ರ ನಮಗೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಬಲ್ಲದೇ ಹೊರತು, ಅಮ್ಮನ ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತ ನೀಡುವ ಭುಜದ ಆಸರೆಯನ್ನಾಗಲಿ ತುಂಬಲು ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಸುಲಭಗೊಳಿಸಬೇಕೇ ಹೊರತು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ನೈಜ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುವ ಜೈಲಾಗಬಾರದು.
ಕೊನೆಯ ಮಾತು: ನಿಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಹೀರೋ ನೀವೇ ಆಗಿರಿ!
ಗೆಳೆಯರೇ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸತ್ಯವೊಂದೇ; ಅಸಲಿ ಬದುಕು ಇರುವುದು ಫೋನಿನ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲ, ಅದರ ಆಚೆಗಿರುವ ನಿಮ್ಮ ಸುಂದರ ಲೋಕದಲ್ಲಿ. ನಿಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಅದ್ಭುತ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಕ್ಯಾಮೆರಾದ ಡಿಜಿಟಲ್ ಮೆಮೊರಿಯಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿಯುವ ಮೊದಲು, ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಹೃದಯದ ಆಳದಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿಯಿರಿ. ಸಾವಿರ ಲೈಕ್ಸ್ ಸಿಕ್ಕರೂ ಸಿಗದ ಆ ಪರಮ ತೃಪ್ತಿ, ಆ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಅದರ ಪೂರ್ಣ ನೈಜತೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಮಾತನಾಡಿ, ಆ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಮೌನ ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಿ. ಕ್ಯಾಮೆರಾದ ಲೆನ್ಸ್ ಬಿಟ್ಟು, ದೇವರು ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಅದ್ಭುತ ಕಣ್ಣಿನ ಮಸೂರದಿಂದ ಈ ವಿಶಾಲ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡಿ.
ಜೀವನವು ಒಂದು ಓಟವಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಸುಂದರ ಪಯಣ; ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ನೀಡುವ ‘ಲೈಕ್’ ಅಥವಾ ‘ಹಾರ್ಟ್’ ಎಮೋಜಿಗಳು ನಿಮ್ಮ ಯೋಗ್ಯತೆಯನ್ನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮ ಸಂತೋಷದ ಮಟ್ಟವನ್ನಾಗಲಿ ನಿರ್ಧರಿಸಬಾರದು. ನೀವು ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡುವ ‘ಸ್ಟೇಟಸ್’ಗಳಿಗಿಂತ ನಿಮ್ಮ ‘ಸ್ಥಿತಿ’ (ನೆಮ್ಮದಿ) ಮುಖ್ಯವಾಗಿರಲಿ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೊಫೈಲ್ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುವುದಕ್ಕಿಂತ ನಿಮ್ಮ ಬದುಕು ಸುಂದರವಾಗಿರುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಸ್ಕ್ರೀನ್ನಿಂದ ಕಣ್ಣು ಹೊರತೆಗೆದು ಒಮ್ಮೆ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿ; ಅಲ್ಲಿ ನಿಮಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ನೈಜ ನಗು, ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿಯ ಕೈರುಚಿ, ಗೆಳೆಯರ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಹರಟೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಶಾಂತತೆ ನಿಮಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದೆ. ಆ ಸುಂದರ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಬನ್ನಿ. ನೈಜವಾಗಿ ಬದುಕಿ, ನೈಜವಾಗಿ ನಗಿ! ಏಕೆಂದರೆ, ನೆನಪಿರಲಿ—ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಜಗತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮ್ ಫೀಡ್ ಅನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ, ನೀವು ಹಂಚಿದ ನೈಜ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ನೆಮ್ಮದಿಯ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.