Nihilist Penguin ಯುಗಾಂತ್ಯ : ಹಿಮಗಡ್ಡೆಯ ಮೇಲೊಂದು ಏಕಾಂತದ ಪಯಣ
Nihilist Penguin ಎಂಬುದು ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಸಖತ್ ಟ್ರೆಂಡ್ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಹಾಗೂ ಆಳವಾದ ಆಲೋಚನೆಯ ವಿಷಯ. ಆ ಪೆಂಗ್ವಿನ್ನ ಭಾವಹೀನ ಮುಖ ಮತ್ತು ಅದು ನೀಡುವ ‘ಬದುಕಿನ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯ’ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಒಂದು ಕಥೆಯೇ ‘ನಿಹಿಲಿಸ್ಟ್ ಪೆಂಗ್ವಿನ್’ (Nihilist Penguin) ಯುಗಾಂತ್ಯʼ : ಹಿಮಗಡ್ಡೆಯ ಮೇಲೊಂದು ಏಕಾಂತದ ಪಯಣ
ಅದು ಅಂಟಾರ್ಟಿಕಾದ ಆ ಮೈನಸ್ 40 ಡಿಗ್ರಿ ಚಳಿಯ ಪ್ರದೇಶ. ಸುತ್ತಲೂ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದಷ್ಟು ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಹಿಮದ ರಾಶಿ. ಅಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಪೆಂಗ್ವಿನ್ಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಿಂತು ಚಳಿಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಅಂಟಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಆ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಪೆಂಗ್ವಿನ್ ಮಾತ್ರ ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿಯಂತೆ ಸಮುದ್ರದ ಕಡೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡಿ ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಂತಿತ್ತು. ಅದೇ ನಮ್ಮ ‘ನಿಹಿಲಿಸ್ಟ್ ಪೆಂಗ್ವಿನ್’ (Nihilist Penguin). ಅಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಪೆಂಗ್ವಿನ್ಗಳು ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತು ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಹಾರಲು ತಯಾರಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ತರಹದ ಬಟ್ಟೆ (ಟುಕ್ಸೆಡೋ) ಹಾಕಿಕೊಂಡ ಆಫೀಸ್ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ, ಆ ಗುಂಪಿನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ‘ನಿಹಿಲಿಸ್ಟ್ ಪೆಂಗ್ವಿನ್’ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಆಕಾಶ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿತ್ತು.
ಅದರ ಗೆಳೆಯ ‘ಪಿಂಗು’ ಓಡುತ್ತಾ ಬಂದು ಕೇಳಿದ, “ಲೇ ಮಚ್ಚಾ, ಬೇಗ ಬಾ! ಇವತ್ತು ಸಖತ್ ಫ್ರೆಶ್ ಮೀನುಗಳು ಸಿಗುತ್ತವಂತೆ, ಲೇಟ್ ಆದ್ರೆ ಸೀಲ್ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನಮ್ಮನ್ನೇ ಮೀನು ಎಂದು ತಿಂದುಬಿಡುತ್ತವೆ, ಸೋ ಬೇಗ ಹಾರು!”
ನಮ್ಮ ಪೆಂಗ್ವಿನ್ ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸದೆ ಕೇಳಿತು, “ಹಾರಿದ್ರೆ ಏನಾಗುತ್ತೆ ಪಿಂಗು?”
ಪಿಂಗು: “ಏನಾಗುತ್ತಾ? ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುತ್ತೆ!
” ಪೆಂಗ್ವಿನ್: “ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದ್ರೆ?”
ಪಿಂಗು: “ಶಕ್ತಿ ಬರುತ್ತೆ, ಆಮೇಲೆ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ‘ಕ್ವ್ಯಾಕ್ ಕ್ವ್ಯಾಕ್’ ಅಂತ ಹಾಡು ಹೇಳಬಹುದು!
” ಪೆಂಗ್ವಿನ್: “ಹಾಡು ಹೇಳಿದ್ರೆ ಏನಾಗುತ್ತೆ?”
ಪಿಂಗು: “ನಮ್ಮ ಸಂತತಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತೆ, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ!
” ಪೆಂಗ್ವಿನ್: “ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ?”
ಪಿಂಗು: “ಅವು ಕೂಡ ನಮ್ಮ ತರಹನೇ ಬೆಳೆದು, ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಹಾರಿ ಮೀನು ಹಿಡಿಯುತ್ತವೆ…”
ನಮ್ಮ ಪೆಂಗ್ವಿನ್ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ನಗು ನಕ್ಕು ಹೇಳಿತು, “ಅಂದ್ರೆ, ನಾವು ಮೀನು ತಿನ್ನೋದು ಬರಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಹುಟ್ಟಿಸೋಕೆ, ಆ ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆದು ಮತ್ತೆ ಮೀನು ತಿನ್ನೋಕೆ… ಇದೇನಾ ನಮ್ಮ ಲೈಫ್? ಇದೊಂತರ ಎಂಡ್ ಇಲ್ಲದ ‘ಲವಲವಿಕೆ’ ಇರೋ ಲೂಪ್ ಕಣೋ. ಇಡೀ ಭೂಮಿ ಸೌರಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಾಸಿವೆ ಕಾಳಿನ ತರಹ ಇದೆ. ಆ ಕಾಳಿನ ಮೇಲೆ ಇರೋ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಐಸ್ ಗಡ್ಡೆ ಮೇಲೆ ನಿಂತು, ನಾನು ಮೀನು ತಿಂದ್ರೆ ಏನೋ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೆ ಯಾಕೆ ಓಡಬೇಕು?”
ಪಿಂಗುಗೆ ತಲೆ ಸುತ್ತು ಬಂದಂತಾಯಿತು. “ಹಾಗಾದ್ರೆ ನೀನು ಏನು ಮಾಡ್ತೀಯಾ ಈಗ?”
ನಿಹಿಲಿಸ್ಟ್ ಪೆಂಗ್ವಿನ್ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿತು: “ನೋಡು, ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಕ್ಕೆ ನಾನು ಇರುವುದು ಅಥವಾ ಸಾಯುವುದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ನನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ ಯಾವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಈ ಬಣ್ಣಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿವೆ. ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಈ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ, ಇಂತಹ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಆನಂದಿಸುವುದೇ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯ. ನಾನು ಬದುಕುತ್ತಿರುವುದು ‘ಸಾಧಿಸಲು’ ಅಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಈ ಕ್ಷಣದ ಸುಂದರ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸಲು ಮತ್ತು ‘ಅನುಭವಿಸಲು’!”
ಪಿಂಗು ಕೇಳಿದ, “ಆದರೆ ಹಸಿವಾದರೆ?”
ಪೆಂಗ್ವಿನ್ ಹೇಳಿತು, “ಹಸಿವು ಕೂಡ ಒಂದು ಕೆಮಿಕಲ್ ರಿಯಾಕ್ಷನ್ ಅಷ್ಟೇ ಪಿಂಗು. ನಾವು ಹಸಿವಿನ ಗುಲಾಮರಾಗೋದಕ್ಕಿಂತ, ಆ ಹಸಿವನ್ನ ನೋಡಿ ನಗೋದನ್ನ ಕಲಿಬೇಕು. ಬದುಕು ಅನ್ನೋದು ಒಂದು ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ನಾಟಕ, ನಾನು ಆ ನಾಟಕದ ‘ಪ್ರೇಕ್ಷಕ’ ಅಷ್ಟೇ!”
ಕೊನೆಗೆ, ದೂರದಿಂದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸೀಲ್ ಪ್ರಾಣಿ ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಂದಿಗೆ ಇತ್ತಲೇ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಪಿಂಗು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಕಿರುಚುತ್ತಾ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಹಾರಿತು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ‘ನಿಹಿಲಿಸ್ಟ್ ಪೆಂಗ್ವಿನ್’ ಮಾತ್ರ ಜಗ್ಗಲಿಲ್ಲ, ಮಲಗಿದ್ದ ಜಾಗದಿಂದ ಏಳಲೂ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಮೆಲ್ಲನೆ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು, ತನ್ನತ್ತ ನುಗ್ಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸಾವನ್ನು ನೋಡಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನಗು ಬೀರಿತು. “ನೋಡು ಪಿಂಗು,” ಎಂದು ಅದು ಆಕಾಶದ ಕಡೆಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ತೋರಿಸುತ್ತಾ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿತು, “ನಾಳೆ ಈ ಹಿಮದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಗುರುತು ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಈ ಸೀಲ್ ಪ್ರಾಣಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಜೀರ್ಣವಾಗಿ ಹೋಗಬಹುದು ಅಥವಾ ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕರಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ನಾನು ಭಯಪಡದೆ ಈ ಸಾವು ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ಆಟವನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದೇನಲ್ಲ—ಅದೇ ನನ್ನ ವಿಜಯ. ಬದುಕಿಗೆ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದಂತೆ ಬದುಕುವುದರಲ್ಲೂ ಒಂದು ‘ಗೆತ್ತು’ ಇದೆ!” ಸೀಲ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಂತೆ ಪೆಂಗ್ವಿನ್ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು; ಅದರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಆತಂಕವಿರಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು—ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ತಾನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪಾತ್ರವಲ್ಲ, ತಾನೇ ಆ ನಾಟಕದ ನಿರ್ದೇಶಕ ಕೂಡ!
ಸೀಲ್ ಪ್ರಾಣಿ ತನ್ನ ಬಾಯಿ ತೆರೆದು ಪೆಂಗ್ವಿನ್ನನ್ನು ನುಂಗಲು ಹತ್ತಿರ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಪಿಂಗು ಸಮುದ್ರದ ಒಳಗಿನಿಂದಲೇ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು. ಆದರೆ, ನಮ್ಮ ನಿಹಿಲಿಸ್ಟ್ ಪೆಂಗ್ವಿನ್ ಎದ್ದು ಓಡಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅದು ಆ ಸೀಲ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಅತ್ಯಂತ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಕೇಳಿತು:
“ತೋಭೂತ (Mr. Seal), ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ತಿನ್ನುವುದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಸಿಗುವ ಆ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯವಾದರೂ ಏನು?”
ಸೀಲ್ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸ್ತಬ್ಧವಾಯಿತು. ಯಾವ ಪೆಂಗ್ವಿನ್ ಕೂಡ ಸಾಯುವ ಮುನ್ನ ಇಂತಹ ‘ಲಾಜಿಕಲ್’ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೀಲ್ ಕೇಳಿತು, “ಏನೋ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೀಯಾ? ನಿನ್ನನ್ನು ತಿಂದರೆ ನನ್ನ ಹಸಿವು ನೀಗುತ್ತದೆ, ಅದೇ ಸತ್ಯ!”
ಪೆಂಗ್ವಿನ್ ಸಣ್ಣಗೆ ನಕ್ಕು ಮುಂದುವರಿಸಿತು, “ನೋಡು, ಇವತ್ತು ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತೀಯಾ, ನಾಳೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾವುದೋ ಶಾರ್ಕ್ ಮೀನು ತಿನ್ನುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಈ ಸಮುದ್ರದ ಆಳದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಬೇಟೆಗಾರನೂ ಅಲ್ಲ, ನಾನು ಬಲಿಪಶುವೂ ಅಲ್ಲ. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಬರಿ ‘ಪ್ರೋಟೀನ್’ ತುಣುಕುಗಳು ಅಷ್ಟೇ! ಅಂದಹಾಗೆ, ಈ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಬರಿ ಮೂಳೆ ಮತ್ತು ಗರಿಗಳೇ ತುಂಬಿವೆ, ನನ್ನನ್ನು ತಿಂದರೆ ನಿನಗೆ ಗ್ಯಾಸ್ಟ್ರಿಕ್ ಆಗಬಹುದೇ ಹೊರತು ರುಚಿಯಂತೂ ಸಿಗಲ್ಲ. ಅದರ ಬದಲು, ಆ ಕಡೆ ನೋಡು… ಬೊಜ್ಜು ತುಂಬಿದ ದೊಡ್ಡ ಸಾಲ್ಮನ್ ಮೀನುಗಳ ಹಿಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವಸತ್ವಗಳಿವೆ, ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದ ಕ್ಯಾಲೋರಿಗಳಿವೆ. ನನ್ನನ್ನು ತಿಂದು ನಿನ್ನ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಸಮಯ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಯಾಕೆ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯಾ? ಬದುಕು ಅಂದ್ರೆ ಚಾಯ್ಸ್ ಕಣೋ!”
ಸೀಲ್ ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ತನ್ನ ‘ಅಸ್ತಿತ್ವ’ದ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಮಾನ ಶುರುವಾಯಿತು. “ನೀನು ಹೇಳೋದು ಸರಿ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ, ನಿನ್ನ ತಿಂದರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಮೂಳೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು” ಎಂದು ಗೊಣಗುತ್ತಾ, ಅದು ತನ್ನ ದಾರಿಗೆ ತಾನು ಹೊರಟುಹೋಯಿತು.
ಸಮುದ್ರದಿಂದ ತಲೆ ಮೇಲೆತ್ತಿದ ಪಿಂಗು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದ, “ಅಬ್ಬಾ! ಹೆದರಿ ಓಡದೆಯೇ ಸಾವು ಗೆದ್ದೆಯಲ್ಲೋ ಮಚ್ಚಾ, ಹೇಗೆ?”
ನಮ್ಮ ಪೆಂಗ್ವಿನ್ ಮತ್ತೆ ಹಿಮದ ಮೇಲೆ ಆರಾಮವಾಗಿ ಮಲಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿತು, “ಯಾವಾಗ ನಾವು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಂಬುತ್ತೇವೋ, ಆಗ ನಮಗೆ ಯಾವುದರ ಭಯವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಭಯವಿಲ್ಲದವನ ಮಾತು ಕೇಳಲು ಸಾವು ಕೂಡ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಈಗ ಹೋಗಿ ಮಲಗು ಪಿಂಗು, ಸಾವು ಇವತ್ತು ಬರಲಿಲ್ಲ ಅಂದ ಮೇಲೆ, ಇವತ್ತಿನ ದಿನ ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಸುಂದರ ‘ಬೋನಸ್’ ಅಷ್ಟೇ!” ಅಲ್ಲಿಂದ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ತನ್ನ ಪಯಣವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದ ಪೆಂಗ್ವಿನ್, ತನ್ನ ಒಂಟಿತನದ ಅನಂತ ಸುಖವನ್ನುಭಿವಿಸಿ, ಈ ಪೃಥ್ವಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಆತ್ಮದ ಪಯಣವನ್ನು ಮುಗಿಸಿತು.
ಜನರು ಈ ‘ನಿಹಿಲಿಸ್ಟ್ ಪೆಂಗ್ವಿನ್’ ಅನ್ನು ಏಕೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆ?
ಇಂದು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಈ ಪೆಂಗ್ವಿನ್ ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರಾಣಿಯಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ; ಅದು ಆಧುನಿಕ ಮನುಷ್ಯನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಜನರು ಇದರ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ‘ನಿಹಿಲಿಸಂ’ (Nihilism) ಅಥವಾ ಅಸ್ತಿತ್ವವಾದಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸುತ್ತಿರುವುದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಗಂಭೀರವಾದ ಕಾರಣವಿದೆ. ಅದುವೇ—‘ಆಯ್ಕೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ’.
ಬದುಕು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡುವುದು, ಗುಂಪಿನ ಹಿಂದೆ ಹೋಗುವುದು ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಈ ಪೆಂಗ್ವಿನ್ ನಡಿಗೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ಗುಪ್ತ ತತ್ವ. ತನ್ನ ಗುಂಪಿನ ಸುರಕ್ಷಿತ ವಲಯವನ್ನು (Comfort Zone) ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧ ಆಹಾರದ ಹಾದಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಈ ಪೆಂಗ್ವಿನ್ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಸಾವಿನ ಕಡೆಗಿನ ಪಯಣ ಎಂದು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಅದು ತನ್ನದೇ ಆದ ಆಯ್ಕೆಯಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ. ಸಮಾಜವು ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟ ‘ಸುರಕ್ಷಿತ’ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸತ್ತು ಬದುಕುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಸಾವು ಎದುರಾದರೂ ತನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಕಾಣುವ ಅದರ ‘ಗೆತ್ತು’ ನೆಟ್ಟಿಗರ ಮನಗೆದ್ದಿದೆ.
ಅನೇಕ ಯುವಜನರು ಈ ಪೆಂಗ್ವಿನ್ ಕಥೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಜೀವನ ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ನಿರ್ಧಾರಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಮಾಜವು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಚೌಕಟ್ಟುಗಳು, ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಮತ್ತು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಎದುರಾಗುವ ಸಂಕಷ್ಟಗಳೇ ಈ ಪೆಂಗ್ವಿನ್ನ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಸಾರವಾಗಿದೆ. “ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಾಗಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನನ್ನದೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಶ್ರೇಷ್ಠ” ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಾಗಿ ದಕ್ಕುತ್ತಿದೆ.
ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿ ತನ್ನ ಮೌನ ನಡಿಗೆಯ ಮೂಲಕ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಇಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ ಕಲಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಯಾರೂ ಊಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ದೃಶ್ಯವು ಕೇವಲ ಪ್ರಾಣಿ ಪ್ರಪಂಚದ ಒಂದು ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ವಿದ್ಯಮಾನವಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆತ್ಮದ ಆಳದಲ್ಲಿ ಸುಪ್ತವಾಗಿರುವ ‘ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ’ದ ಕಿಚ್ಚನ್ನು ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸುವ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಬದುಕು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಸಮಾಜದ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಬೆರೆತು ಉಸಿರಾಡುವುದಲ್ಲ (Survival), ಬದಲಾಗಿ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯ ನಡುವೆಯೂ ನಾವು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಮಾಡುವ ‘ಆಯ್ಕೆಗಳ’ ಮೊತ್ತ ಎಂಬ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯವನ್ನು ಈ ನಿಹಿಲಿಸ್ಟ್ ಪೆಂಗ್ವಿನ್ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಾರುತ್ತಿದೆ.
ಈ ಕಥೆಯ ನೀತಿ ಪಾಠ (The Interesting Take):
ನಮ್ಮ ಪೆಂಗ್ವಿನ್ ನಮಗೆ ಕಲಿಸುವ ಪಾಠವೆಂದರೆ—“Don’t take life too seriously.” ನಾವು ಪ್ರಮೋಷನ್, ಸಂಬಳ, ಸ್ಟೇಟಸ್ ಅಂತ ಏನೇನೋ ಬೆನ್ನತ್ತಿ ಓಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಈ ಪೆಂಗ್ವಿನ್ ಪ್ರಕಾರ, ನಾವು ಏನೇ ಸಾಧಿಸಿದರೂ ಕೊನೆಗೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಸಣ್ಣ ಬಿಂದುಗಳು ಮಾತ್ರ.
ಈ ಟ್ರೆಂಡಿಂಗ್ ಪೆಂಗ್ವಿನ್ ಕಥೆಯಿಂದ ನಾವು ಕಲಿಯಬೇಕಾದ ‘ಸ್ಮಾರ್ಟ್’ ವಿಷಯಗಳು:
-
ಓವರ್ಥಿಂಕಿಂಗ್ ಬಿಡಿ: ಜಗತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುತ್ತಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಸೋಲು ಯಾರಿಗೂ ನೆನಪಿರಲ್ಲ. ಹಾಯಾಗಿರಿ.
-
ಸಣ್ಣ ಕ್ಷಣಗಳೇ ದೊಡ್ಡದು: ದೊಡ್ಡ ಗುರಿಗಳ ಬೆನ್ನತ್ತಿ, ಈಗ ಸಿಗುವ ಒಂದು ಕಪ್ ಟೀ ಅಥವಾ ತಂಗಾಳಿಯ ಸುಖವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ.
-
ಎಕ್ಸಿಸ್ಟೆನ್ಶಿಯಲ್ ಕ್ರೈಸಿಸ್ ಬೇಡ: ಬದುಕಿಗೆ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೇನಂತೆ? ನಮಗೆ ಇಷ್ಟ ಬಂದಂತೆ ನಾವು ಅರ್ಥ ಕೊಡಬಹುದಲ್ಲವೇ? ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸಂಕಷ್ಟಗಳು ಬಂದಾಗ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಓಡುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದರೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಪೆಂಗ್ವಿನ್ ಕಲಿಸಿದಂತೆ—“ಶಬ್ದಕ್ಕಿಂತ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಶಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚು!”