ನನ್ನ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ನಗರದ ಪಯಣ: ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನು? ಪಡೆದಿದ್ದೇನು?

ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ನಗರದ ಪಯಣ: ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನು? ಪಡೆದಿದ್ದೇನು? city life vs village life

ಬದುಕು ಎಂಬುದು ಒಂದು ನಿರಂತರ ಪ್ರಯಾಣ. ಈ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ನಾವು ದಾಟಿ ಬರುವ ಹಾದಿಗಳು, ಬಿಟ್ಟು ಬಂದ ಊರುಗಳು ಮತ್ತು ಸೇರಿದ ನಿಲ್ದಾಣಗಳು ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ. ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ತಿರುವು ಎಂದರೆ ಅದು ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಈ ಮಹಾನಗರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕ್ಷಣ.  ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮಾಗಡಿ ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ, ರಸ್ತೆಯ ಪಕ್ಕದ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಬಂದ ಗಿಡವೊಂದರಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ್ದ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹೂವು ನನ್ನನ್ನು ಸ್ತಬ್ಧಗೊಳಿಸಿತು. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಹಳ್ಳಿಯ ಮಣ್ಣಿನ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹಸುವಿನ ಸಗಣಿಯ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಬೆಳಗಿನ ಮಂಜಿನ ಹನಿಗಳ ನಡುವೆ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳಿಗೆ ಜಾರಿತು. ಆಗಲೇ ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು—ನಾನು ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ನಗರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡೆನೇನೋ ನಿಜ, ಆದರೆ ಈ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಏನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ ಮತ್ತು ಏನನ್ನು ಪಡೆದೆ ಎಂಬ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿಲ್ಲ ಎನಿಸಿತು. city life vs village life

ಆ ಹಸಿರು ಹೊದಿಕೆಯ ಬಾಲ್ಯ: ನೆನಪಿನ ಬುತ್ತಿ

ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದರೆ ಮೊದಲು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಎಸ್‌ಪಿಬಿ ಅವರ ಸುಪ್ರಭಾತವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯ ಎತ್ತುಗಳ ಗಂಟೆಯ ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಅಮ್ಮ ಒಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಹಾಕಲು ಊದುತ್ತಿದ್ದ ‘ಫೂ.. ಫೂ..’ ಎಂಬ ಶಬ್ದ. ಅಂದು ಗಡಿಯಾರದ ಮುಳ್ಳಿಗಿಂತ ಸೂರ್ಯನ ನೆರಳನ್ನೇ ನೋಡಿ ಸಮಯ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ತಾಜಾ ತಾಜಾ ತರಕಾರಿ, ಕೆರೆಯ ತಂಪು ನೀರು, ಮತ್ತು ಯಾವ ಮುಲಾಜೂ ಇಲ್ಲದೆ “ಏನೋ ಮಗನೇ ಆರಾಮಾ?” ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಜನ—ಇದು ನನ್ನ ಅಂದಿನ ಶ್ರೀಮಂತ ಪ್ರಪಂಚವಾಗಿತ್ತು. ನಮಗೆ ಆಗ ‘ನೆಟ್‌ವರ್ಕ್’ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಜನರ ನಡುವೆ ‘ಕನೆಕ್ಷನ್’ ಇತ್ತು.

ಹಳ್ಳಿಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಲಯವಿತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು, ಕೆರೆಯ ತಣ್ಣನೆಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮೀಯುವುದು, ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ತಾಜಾ ತರಕಾರಿಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಅಡುಗೆಯನ್ನು ಸವಿಯುವುದು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇಂದು ಐಷಾರಾಮಿ ಎನಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಅಂದು ಅದು ನಮಗೆ ಸಹಜವಾಗಿತ್ತು.  ಆ ಮುಗ್ಧತೆ, ಆ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸಂಬಂಧಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಸದಾ ಕಾಪಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ನಗರದ ‘ಕನಸಿನ ಲೋಕ’ಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ

ಉದ್ಯೋಗದ ಹಸಿವಿನಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಎತ್ತರದ ಕಟ್ಟಡಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಕುಬ್ಜನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದವು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಡಿಗ್ರಿ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಕಿಚ್ಚಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಗರದ ವೇಗಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭವಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಆ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ, ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರ ನಡುವೆಯೂ ನಾನು ಏಕಾಂಗಿ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಪರಿಚಯದವರೇ, ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಿಂದ ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿ ಬಂದರೂ ತಿಳಿಯದಷ್ಟು ನಾವು ‘ಪ್ರೈವೆಸಿ’ ಎಂಬ ಗೋಡೆಯೊಳಗೆ ಬಂದಿಯಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಓಟದಲ್ಲಿ ವ್ಯಸ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಯಾರಿಗೂ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮುಖ ನೋಡುವ ಅಥವಾ ಮಾತನಾಡುವ ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಿಕ್ಕಿರಿದು ತುಂಬಿದ ಬಸ್ಸುಗಳು, ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೇಳುವ ಹಾರ್ನ್ ಸದ್ದುಗಳು ನನ್ನ ಹಳ್ಳಿಯ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡಿದ್ದವು.

ನಗರ ನೀಡಿದ ‘ಪಡೆದ’ ಭಾಗ್ಯಗಳು: ವಿಕಸನದ ಹಾದಿ

ನಗರ ನನಗೆ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಪಾಠಗಳು ಯಾವುದೇ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದು. ನಗರದ ಬದುಕು ಕೇವಲ ಸಂಕಷ್ಟಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ನಮಗೆ ಬದುಕನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಧೈರ್ಯವನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತದೆ. ನಗರ ನನಗೆ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಪಾಠಗಳು ಬಹಳ ದೊಡ್ಡವು. ಇಲ್ಲಿ ಬಂದ ನಂತರವೇ ನನಗೆ ಸಮಯದ ಬೆಲೆ ಏನು ಎಂಬುದು ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಒಂದು ನಿಮಿಷ ತಡವಾದರೂ ಬಸ್ ಅಥವಾ ರೈಲು ತಪ್ಪಿಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ನಮ್ಮನ್ನು ಶಿಸ್ತುಬದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ನಗರ ನನಗೆ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನೀಡಿತು. ನನ್ನ ಕೌಶಲ್ಯಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕ ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸಿತು. ವಿಭಿನ್ನ ರಾಜ್ಯಗಳ, ವಿಭಿನ್ನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಇದರಿಂದ ನನ್ನ ಯೋಚನಾ ಲಹರಿ ವಿಶಾಲವಾಯಿತು. ಇಂದು ನನ್ನ ಬಳಿ ಉತ್ತಮ ಉದ್ಯೋಗವಿದೆ, ಸುಲಭವಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒದಗಿಸುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವಿದೆ, ಆರಾಮದಾಯಕವಾದ ಮನೆ ಇದೆ. ನಗರ ನಮಗೆ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಉತ್ತುಂಗವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಜಗತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲು ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳು, ಸುಧಾರಿತ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣದ ಅಗಾಧ ಅವಕಾಶಗಳು ನಗರದ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳಾಗಿವೆ.

 

ಆದರೆ, ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನು? ಎಂದರೆ ಅದು ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲಾಗದ ನಷ್ಟದ ಕ್ಷಣಗಳು

ಇವತ್ತು ನನಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿವೆ. ಆನ್‌ಲೈನ್‌ನಲ್ಲಿ ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದರೆ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಊಟ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಕೈರುಚಿ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಎಸಿ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ಸಿಗುವ ಸಂಬಳಕ್ಕಿಂತ, ಅಪ್ಪನೊಂದಿಗೆ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬೆವರು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಆತ್ಮಾಭಿಮಾನದ ತೃಪ್ತಿ ಇಂದು ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಬಹಳಷ್ಟನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ:

1. ಆ ಮುಗ್ಧತೆ: ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯಲು ವಿಷಯ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ‘ಹಾಯ್’ ನ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಉದ್ದೇಶವಿರುತ್ತದೆ, ಪ್ರತಿ ನಗುವಿನ ಹಿಂದೆ ಹಲವು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ. ನೆಟ್‌ವರ್ಕಿಂಗ್ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಉಪಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

2. ಶುದ್ಧ ಬದುಕು: ಎಸಿ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ, ಅಪ್ಪನೊಂದಿಗೆ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬೆವರು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ‘ಆರೋಗ್ಯಕರ ಸುಸ್ತು’ ಮತ್ತು ಆ ನಂತರ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ‘ಗಾಢ ನಿದ್ರೆ’ ಇಂದು ಮರೀಚಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಜಿಮ್‌ನಲ್ಲಿ ಓಡಿದರೂ ಸಿಗದ ತೃಪ್ತಿ ಅಂದು ಹೊಲದ ಬದುವಿನ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವಾಗ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇಂದು ಕೆಮಿಕಲ್ ಮಿಶ್ರಿತ ತರಕಾರಿಗಳು, ಕಲುಷಿತ ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಧೂಳಿನ ನಡುವೆ ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಸೊರಗುತ್ತಿದೆ. ಹಳ್ಳಿಯ ತಾಜಾ ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಹೊಳೆಯ ನೀರಿನ ರುಚಿ ಇಂದಿನ ಫಿಲ್ಟರ್ ನೀರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕು?

3. ಸಮಯದ ಕೊರತೆ: ನಗರದಲ್ಲಿ ನಾವು ಬದುಕಿನ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಅಂತ ಅರಿಯದು? ಅದು ಈ ಎಷ್ಟೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಜೊತೆ ಕುಳಿತು ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯಲು ಕೂಡ ‘ಅಪಾಯಿಂಟ್ಮೆಂಟ್’ ಪಡೆಯಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿದೆ. ನಾವು ಯಶಸ್ಸಿನ ಬೆನ್ನೇರಿ ಹೋಗುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ‘ಬದುಕುವುದನ್ನೇ’ ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ.

ಬದುಕಿನ ಸಮತೋಲನ: ಅದರ ಬೇರುಗಳು ಮತ್ತು ರೆಕ್ಕೆಗಳು

ನಗರ ಕೆಟ್ಟದ್ದಲ್ಲ; ಅದು ನಮಗೆ ಕನಸಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಹಳ್ಳಿ ನಮಗೆ “ಬೇರು”ಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ರೆಕ್ಕೆಗಳಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಾವು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಬಲ್ಲೆವು, ಆದರೆ ಬೇರುಗಳಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಾವು ಬದುಕಿರಬಲ್ಲೆವು. ಇಂದು ನಾನು ನಗರದ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜೀವನದ ನಡುವೆಯೂ ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಅಥವಾ ಎರಡು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಓಡುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ತಗುಲಿದಾಗ, ಹಳೆಯ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತು ಜೋಳದ ರೊಟ್ಟಿ ತಿಂದಾಗ, ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಸುಸ್ತಾದ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಜೀವ ಬಂದಂತಾಗಿ, ನನ್ನ ಲೈಫಿನ  ಬ್ಯಾಟರಿ ಮತ್ತೆ ರೀಚಾರ್ಜ್ ಆಗುತ್ತದೆ.

ಹಳ್ಳಿಯ ಜೀವನ ನಮಗೆ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯಲು ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ಕಾಯುವ ರೈತನಂತೆ, ಜೀವನದ ಫಲಗಳಿಗೂ ಕಾಯಬೇಕು ಎಂಬ ಪಾಠ ಅಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ನಗರ ನಮಗೆ ತಕ್ಷಣದ ಫಲಿತಾಂಶಗಳನ್ನು (Instant Gratification) ಬಯಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಿದರೆ, ಹಳ್ಳಿ ನಮಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಬಾಳುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ.

ನನ್ನಂತೆ ನೀವೂ ಸಹ ಯಾವುದೋ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಬಂದು ನಗರದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರಬಹುದು. ಕಾರು, ಬಂಗಲೆ, ಸ್ಟೇಟಸ್ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಡೆದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಯೋಚಿಸಿ—ನಿಮ್ಮೊಳಗಿದ್ದ ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ‘ಮುಗ್ಧ ಮನುಷ್ಯ’ ಇನ್ನೂ ಬದುಕಿದ್ದಾನೆಯೇ? ಅಥವಾ ನಗರದ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ ಅವನು ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದಾನೆಯೇ? ನೆನಪಿಡಿ, ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಿದರೂ ನಮ್ಮ ನೆರಳು ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆಯೇ ಬೀಳಬೇಕು. ನಗರದ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಆದರೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡಿ. ಆಗ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಈ ಜೀವನದ ಪಯಣ ಸಾರ್ಥಕವಾಗುತ್ತದೆ.

“ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ, ನಾವು ಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಗರಕ್ಕೆ ಬಂದೆವು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ, ಆದರೆ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಹಳ್ಳಿ ಎಂದಿಗೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನಗರದ ಗಗನಚುಂಬಿ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಸೂರ್ಯಾಸ್ತವನ್ನು ನೋಡುವಾಗಲೂ, ನಮಗೆ ಹಳ್ಳಿಯ ತೆಂಗಿನ ಮರಗಳ ನಡುವೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಂಬಣ್ಣದ ಸೂರ್ಯನೇ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾನೆ. ನಗರವು ನಮಗೆ ಬದುಕಲು ಬೇಕಾದ ‘ಸೌಲಭ್ಯ’ಗಳನ್ನು (Comforts) ನೀಡಿದೆ, ಆದರೆ ಹಳ್ಳಿ ನಮಗೆ ಬದುಕಿನ ‘ಸಂಸ್ಕಾರ’ಗಳನ್ನು (Values) ನೀಡಿದೆ. ಮಾನಸಿಕ ಶಾಂತಿ ನಮ್ಮ ಬೇರುಗಳಲ್ಲಿದೆ. ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದರೂ, ಎಷ್ಟೇ ದೇಶಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಿದರೂ, ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮೂಲ ಆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು.

ಇಂದು ನಾವು ನಗರದ ವೇಗಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ ಯಂತ್ರಗಳಾಗುವುದು ಬೇಡ. ನಮ್ಮ ಕಚೇರಿಯ ಫೈಲುಗಳ ನಡುವೆ, ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮ್‌ಗಳ ಕಿರಿಕಿರಿ ನಡುವೆ, ಆಗಾಗ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ತಂಪು ಗಾಳಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಗ್ಯಾಜೆಟ್‌ಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಬದಲು, ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಅವರನ್ನು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಆಡಲು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯೋಣ.

ನೆನಪಿಡಿ: ನಗರವು ನಮಗೆ ಹಣದ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ನೀಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಹಳ್ಳಿಯು ನಮಗೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ನೀಡುತ್ತದೆ. ನಾವು ನಗರದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ‘ಬ್ರ್ಯಾಂಡ್’ ಆಗಿ ಬೆಳೆದರೂ, ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಿಗೆ ನಾವು ಇಂದಿಗೂ ಅದೇ ಹಳೆಯ ‘ಮನೆಮಗ’. ಆ ಪ್ರೀತಿ, ಆ ಬಾಂಧವ್ಯವೇ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಅತೀ ದೊಡ್ಡ ಆಸ್ತಿ. ನಗರದ ಪಯಣ ಅನಿವಾರ್ಯವಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದಿಗಿನ ಅನುಬಂಧ ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿರಲಿ.

ಬದುಕು ಎಂಬುದು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಪಡೆಯುವುದರ ನಡುವಿನ ಸಮತೋಲನ. ನಗರದಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಪಡೆಯೋಣ, ಆದರೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹುಡುಕುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನಂತೂ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡೋಣ. ಆಗ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಪ್ರಯಾಣವು ಕೇವಲ ಪ್ರವಾಸವಾಗಿರದೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನೇ ನೀವು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಪಯಣವಾಗಲಿ.

ಹಳ್ಳಿ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಭೂಪ್ರದೇಶವಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಅಂತರಾತ್ಮದ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಧಾಮ!”