AI vs Jobs: ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಆತಂಕ? ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಈಗ ರೈತ!

ಒಂದೆಡೆ ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯ (AI) ಅಬ್ಬರ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಲೋಕದ ಅಡಿಪಾಯವನ್ನೇ ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಐಟಿ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು ತಮ್ಮ ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್‌ಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಹಾರೆ-ಗುದ್ದಲಿ ಹಿಡಿಯಲು ಸಜ್ಜಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆಂಥ್ರೋಪಿಕ್ (Anthropic) ಅಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ AI ಉಪಕರಣಗಳು ಸಾವಿರಾರು ಇಂಜಿನಿಯರ್‌ಗಳ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಂಚಕಾರ ತರುತ್ತಿರುವ ಈ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ, ‘ಕೋಡಿಂಗ್’ ಲೋಕದಿಂದ ‘ಕೃಷಿ’ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತಿರುವ ಒಬ್ಬ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್‌ನ ಆತಂಕ ಮತ್ತು ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯ ಕಥೆ ಇಲ್ಲಿದೆ. can ai take over the world

ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಸಂಬಳ, ಐಷಾರಾಮಿ ಎಸಿ ರೂಮುಗಳು ಮತ್ತು ಕೈತುಂಬಾ ಕೆಲಸ—ಇದೆಲ್ಲವೂ ಶಾಶ್ವತ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದ ನಮಗೆ ‘ಕ್ಲಾಡ್’ (Claude) ಎಂಬ ಒಂದು ಸಣ್ಣ AI ಪ್ರೋಗ್ರಾಂ ಬದುಕಿನ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದೆ. ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯವು ಡಿಜಿಟಲ್ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಮಂಕಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ನನಗೆ ಕಂಡ ಏಕೈಕ ಆಶಾಕಿರಣ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಸಿರು ಹೊಲಗಳು. ಯಂತ್ರಗಳು ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಕಬಳಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಹಸಿವು ನೀಗಿಸುವ ಮಣ್ಣಿನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸೋಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ನಾವು ಬರೆಯುವ ಸಾವಿರಾರು ಸಾಲುಗಳ ಕೋಡ್ ಅನ್ನು ಕೇವಲ ಸೆಕೆಂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಮುಗಿಸುವ ಆಂಥ್ರೋಪಿಕ್ AI ನೋಡಿ ದಂಗಾಗಿ ಹೋದಾಗ ನನಗನ್ನಿಸಿದ್ದು ಒಂದೇ—’ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯಿತು!’. ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಉದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ತಾಂತ್ರಿಕ ಕೌಶಲ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹೇಗೆ ಬದುಕುಳಿಯಬೇಕು (Survival) ಎಂಬ ಭಯ ಕಾಡತೊಡಗಿದೆ. ಈ ಹೈಟೆಕ್ ಉದ್ಯೋಗದ ಗುಲಾಮಗಿರಿಯಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಪಡೆದು, ಮತ್ತೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲಿಗೆ ಅಂದರೆ ಕೃಷಿಯತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡುವುದು ಇಂದಿನ ಕಾಲದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯೇ? ಅಥವಾ ಇದು ಒಂದು ಹೊಸ ಯುಗದ ಆರಂಭವೇ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಇದಕ್ಕೆ ಕಾಲವೇ ಉತ್ತರ ನೀಡಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಮಾನವ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಎಂಬುದು ನಿರಂತರ.  ಗಾಲಿಚಕ್ರದ ಸಂಶೋಧನೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಕೈಗಾರಿಕಾ ಕ್ರಾಂತಿಯವರೆಗೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೊಸ ಆವಿಷ್ಕಾರವೂ ಮನುಷ್ಯನ ಕೆಲಸದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಬದಲಿಸಿದೆ. ಆದರೆ, ಇಂದಿನ ‘ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ’ ಅಥವಾ AI (Artificial Intelligence) ತರುತ್ತಿರುವ ಬದಲಾವಣೆಯು ಹಿಂದೆಂದೂ ಕಂಡರಿಯದ ವೇಗದಲ್ಲಿದೆ. ಆಂಥ್ರೋಪಿಕ್ (Anthropic), ಗೂಗಲ್ (Google) ಮತ್ತು ಓಪನ್ ಎಐ (OpenAI) ನಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಮಾದರಿಗಳು ಕೇವಲ ದತ್ತಾಂಶಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಮನುಷ್ಯರಂತೆಯೇ ಸೃಜನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿವೆ. ಇದು ಒಂದು ಕಡೆ ರೋಮಾಂಚನಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರ ಉದ್ಯೋಗದ ಮೇಲೆ ಕಪ್ಪುಛಾಯೆ ಮೂಡಿಸಿದೆ.

ಬೆಳಗಿನ ಕಾಫಿ ಮತ್ತು ಆ ಒಂದು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಇಮೇಲ್

ಅಂದು ಸೋಮವಾರದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ. ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗಿ ನನ್ನ ದಿನಚರಿ ಎಂದಿನಂತೆ ‘ಲಾಗಿನ್’ ಮಾಡುವುದರೊಂದಿಗೆ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟೋತ್ತಿಗಾಗಲೇ, ನನ್ನ ಕಛೇರಿಯ ಸ್ಲಾಕ್ (Slack) ಚಾನೆಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲಿಂಕ್ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಇದು ಯಾವದಪ್ಪ ಹೊಸ ಲಿಂಕ್‌ ಎಂದು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಆ ಲಿಂಕ್‌ ಒಪನ್‌ ಮಾಡತೊಡಗಿದೆ.  ಅದು ಆಂಥ್ರೋಪಿಕ್ (Anthropic) ಸಂಸ್ಥೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದ ಹೊಸ AI ಮಾಡೆಲ್ ಬಗ್ಗೆ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಮೊದಲು ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು, ನಂತರ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅವ್ಯಕ್ತ ಭಯ ಶುರುವಾಯಿತು. ನಾನು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕುಳಿತು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಾವಿರಾರು ಸಾಲುಗಳ ಕೋಡ್ ಅನ್ನು ಆ ಒಂದು AI ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಮುಗಿಸಿತ್ತು.

ಅಂದು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಸಿಗದ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿತು—”ಮುಂದಿನ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕೆಲಸ ಇರುತ್ತದೆಯೇ? ಅಥವಾ ನಾವು ಬರೆಯುವ ಕೋಡ್ ಅನ್ನು ಯಂತ್ರಗಳೇ ಬರೆದು ನಮ್ಮನ್ನು ಮೂಲೆಗುಂಪು ಮಾಡುತ್ತವೆಯೇ?”

ಆಂಥ್ರೋಪಿಕ್ ಮತ್ತು ಕ್ಲಾಡ್ (Claude): ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಉದ್ಯೋಗ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ

ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆಂಥ್ರೋಪಿಕ್ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಕ್ಲಾಡ್‌ನಂತಹ AI ಉಪಕರಣಗಳು ಕೇವಲ ಚಾಟ್‌ಬಾಟ್‌ಗಳಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಅವು ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಆರ್ಕಿಟೆಕ್ಚರ್ ಅನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ನವೀನ ಹಾಗೂ ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸುತ್ತಿವೆ, ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಬಗ್‌ಗಳನ್ನು (Bugs) ಪತ್ತೆಹಚ್ಚುತ್ತಿವೆ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರಿಗಿಂತ ವೇಗವಾಗಿ ತಂತ್ರಾಂಶಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಿವೆ. ಕಂಪನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಬಂಡವಾಳವೆಚ್ಚಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಈ AI ಉಪಕರಣಗಳ ಮೊರೆ ಹೋಗುತ್ತಿವೆ. “ಹತ್ತು ಮಂದಿ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಒಬ್ಬ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಮತ್ತು ಒಂದು AI ಮಾಡಬಹುದು” ಎಂಬ ಮಾತುಗಳು ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಹರಡುತ್ತಿದೆ.

ಇದು ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಲೋಕದ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಿದೆ. ಹೈಟೆಕ್ ಸಿಟಿಗಳ ಐಷಾರಾಮಿ ಆಫೀಸ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಸಂಬಳ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನಮಗೆ, ಹಠಾತ್ತನೆ ನೆಲ ಕಾಣದಂತಾಗಿದೆ.

ನನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅನುಭವ: ಸ್ಕ್ರೀನ್‌ನಿಂದ ಮಣ್ಣಿನವರೆಗೆ

ಕಳೆದ ಆರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಾನು ದಿನದ 10-12 ಗಂಟೆಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮುಂದೆ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ, ಬೆನ್ನು ನೋವು ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಕಿರಿಕಿರಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜೀವನದ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ AI ಕ್ರಾಂತಿಯು ನನ್ನನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. “ಒಂದು ವೇಳೆ ನಾಳೆ ನನ್ನ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಕೆಲಸ ಹೋದರೆ ಮುಂದೆ ನಾನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋದಾಗ ನನಗೆ ಕಂಡಿದ್ದು ನನ್ನ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರು ಹೊಲಗಳು.

ಕಳೆದ ತಿಂಗಳು ನಾನು ಒಂದು ವಾರ ರಜೆ ಹಾಕಿ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ನೆಟ್‌ವರ್ಕ್ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಯಿತ್ತು, ಗದ್ದೆಯ ಹಸಿರಿತ್ತು. ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಜೊತೆ ಹೊಲಕ್ಕೆ ಇಳಿದಾಗ ನನಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು—ನಾವು ಯಂತ್ರಗಳ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಬೆಳೆದರೂ, ಮನುಷ್ಯನ ಹಸಿವು ನೀಗಿಸಲು ಮಣ್ಣಿನ ಜೊತೆಗಿನ ಸಂಬಂಧ ಅನಿವಾರ್ಯ.

AIಗೆ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ!

ಕೋಡಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ AI ನಮ್ಮನ್ನು ಮೀರಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ಪರ್ಶ ಮತ್ತು ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಪರ್ಯಾಯವಿಲ್ಲ. AIಗೆ ಮಣ್ಣಿನ ತೇವಾಂಶದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಸಿಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಆ ಮಣ್ಣನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದಾಗ ಸಿಗುವ ತೃಪ್ತಿ ಅದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕೇವಲ ‘ವರ್ಚುವಲ್’ (Virtual) ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಕೃಷಿಯು ನಮ್ಮನ್ನು ಭೂಮಿಯ ಜೊತೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸುತ್ತದೆ.

ಈಗ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಲೋಕದ ಅನೇಕ ಯುವಕರು “ಬ್ಯಾಕ್ ಟು ಅಗ್ರಿಕಲ್ಚರ್” (Back to Agriculture) ಎಂದು ಮಂತ್ರ ಜಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಟ್ರೆಂಡ್ ಅಲ್ಲ, ಇದು ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯೂ ಹೌದು. ಯಂತ್ರಗಳು ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಅನ್ನು ಕಬಳಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಅನ್ನವನ್ನು ಅವು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯು ಡಿಜಿಟಲ್ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸೋಲಬಹುದು, ಆದರೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಜೊತೆಗಿನ ಸಮರದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಯಾವಾಗಲೂ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಾನೆ.

ಡಿಜಿಟಲ್ ಗುಲಾಮಗಿರಿಯಿಂದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದವರೆಗೆ

ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಉದ್ಯೋಗ ಅಂದರೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ‘ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಗುಲಾಮಗಿರಿ’ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮೇಲಧಿಕಾರಿಯ ಕಿರಿಕಿರಿ, ಡೆಡ್‌ಲೈನ್‌ಗಳ ಒತ್ತಡ, ಲೇ ಆಫ್ (Layoff) ಭಯ—ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ನಾವು ಬದುಕುವುದನ್ನೇ ಮರೆತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಭಯವಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ನೀವೇ ಮಾಲೀಕರು, ನಿಮ್ಮ ಶ್ರಮವೇ ನಿಮ್ಮ ಬಂಡವಾಳ.

AI ಉಪಕರಣಗಳು ನಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವರದಾನವೂ ಹೌದು. ಅದು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮತ್ತೆ ನಿಸರ್ಗದ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದೆ. ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಇಂದು ‘ಅಗ್ರಿಕಲ್ಚರ್ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ’ (Agri-Tech) ಬಂದಿದೆ. ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗಿ ನಾವು ಕಲಿತ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿದರೆ, ಅದೊಂದು ಸುಸ್ಥಿರ ಮತ್ತು ಗೌರವಯುತ ಜೀವನವಾಗಬಲ್ಲದು.

ಅನಿಶ್ಚಿತ ಭವಿಷ್ಯ ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧತೆ

ನಾನು ಈಗ ಕೇವಲ ಕೋಡಿಂಗ್ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತನಾಗಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಬಿಡುವಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಹೈಡ್ರೋಪೋನಿಕ್ಸ್, ಸಾವಯವ ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಆಂಥ್ರೋಪಿಕ್ ಅಂತಹ ಕಂಪನಿಗಳು ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಬುದ್ಧಿವಂತ AIಗಳನ್ನು ತರಬಹುದು. ಅದು ನಮ್ಮ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಸ್ಕಿಲ್‌ಗಳನ್ನು ಶೂನ್ಯ ಮಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ಮಣ್ಣು ನಮ್ಮನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಕೈಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.

ನನ್ನ ಅನುಭವದ ಪ್ರಕಾರ, ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳೇ, ನಿಮ್ಮ ಲ್ಯಾಪ್‌ಟಾಪ್ ಬದಿಗಿರಿಸಿ ಒಮ್ಮೆ ನಿಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯ ಕಡೆ ನೋಡಿ. ಅಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಅವಕಾಶಗಳಿವೆ. AI ನಿಮ್ಮ ಉದ್ಯೋಗವನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನಲ್ಲ. ನಾವು ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್‌ನಿಂದ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ ಅಪ್ಲಿಕೇಶನ್‌ಗಳು ನಾಳೆ ಡಿಲೀಟ್ ಆಗಬಹುದು, ಆದರೆ ನಾವು ಬಿತ್ತಿದ ಒಂದು ಸಸಿ ಮರವಾಗಿ ನೂರು ಜನರಿಗೆ ನೆರಳು ಮತ್ತು ಹಣ್ಣನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಎಂಬುದು ಅತ್ಯಂತ ಸುರಕ್ಷಿತ ಮತ್ತು ಬೇಡಿಕೆಯ ಉದ್ಯೋಗವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಂದು ಎಐ ಉಪಕರಣಗಳು ಸಾವಿರಾರು ಸಾಲುಗಳ ಕೋಡಿಂಗ್ ಅನ್ನು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬಲ್ಲವು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ನೂರಾರು ಇಂಜಿನಿಯರ್‌ಗಳ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕೇವಲ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಪರಿಣಿತ ಇಂಜಿನಿಯರ್‌ಗಳು ಎಐ ಸಹಾಯದಿಂದ ಮುಗಿಸುವಂತಾಗಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ತಾಂತ್ರಿಕ ವಲಯಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ; ಇಂಜಿನಿಯರ್‌ಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿರುವ ಇತರ ಸೇವಾ ವಲಯಗಳ ಮೇಲೆ ಇದರ ಪರಿಣಾಮ ಭೀಕರವಾಗಿದೆ.ನಾವು ಕೇವಲ ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇವೆ, ಆದರೆ ಐಟಿ ಪಾರ್ಕ್‌ಗಳ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ ಆರ್ಥಿಕತೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಕೆಲಸ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ ಅಥವಾ ಒಂದು ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಕಂಪನಿ ತನ್ನ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯನ್ನು ಶೇ. 50 ರಷ್ಟು ಕಡಿತಗೊಳಿಸಿದರೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ನಡೆಸುವವರು, ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ, ಸಾರಿಗೆ ಸೌಲಭ್ಯ ನೀಡುವ ಚಾಲಕರು ಮತ್ತು ಹತ್ತಿರದ ಮನೆಗಳನ್ನು ಬಾಡಿಗೆಗೆ ನೀಡಿದ ಮಾಲೀಕರು – ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಒಂದು ಸರಪಳಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಎಐ ತರುತ್ತಿರುವ ಈ ‘ಸಂಕೇತ’ಗಳನ್ನು ನಾವು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.

ಕೃಷಿ ಬಿಟ್ಟು, ಪ್ರಸ್ತುತ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುವ ಮಂದಿಗೆ ನನದೊಂದು ಸಲಹೆ

ಇಂದಿನ AI ಕ್ರಾಂತಿಯ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಭದ್ರತೆ ಪಡೆಯಲು ಕೇವಲ ತಾಂತ್ರಿಕ ಜ್ಞಾನವಿದ್ದರೆ ಸಾಲದು, ಬದಲಿಗೆ AI ಸಾಕ್ಷರತೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಒಂದು ಸಾಧನವಾಗಿ ಬಳಸುವ ಕಲೆ ಕಲಿಯುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದೆ. ಯಂತ್ರಗಳು ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ನೀಡಬಲ್ಲವೇ ಹೊರತು ಮಾನವನಂತೆ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿ (Critical Thinking) ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾರವು; ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂಕೀರ್ಣ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ತಾರ್ಕಿಕ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯತಂತ್ರ ರೂಪಿಸುವ ಕೌಶಲಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು. ಇದರೊಂದಿಗೆ, ಯಂತ್ರಗಳಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಸಂವಹನ ಕಲೆ, ಸಹಾನುಭೂತಿ (Empathy) ಮತ್ತು ನಾಯಕತ್ವದಂತಹ **’ಸಾಫ್ಟ್ ಸ್ಕಿಲ್ಸ್’**ಗಳನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಎಐಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ, ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹೊಸತನ್ನು ಕಲಿಯುವ ನಿರಂತರ ಕಲಿಕಾ ಮನೋಭಾವ ಮತ್ತು ಅಡಾಪ್ಟೆಬಿಲಿಟಿಯನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಭವಿಷ್ಯದ ಆರ್ಥಿಕ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಇರುವ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ.

 

ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಅನಿವಾರ್ಯ: ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಕೇವಲ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ಹಳೆಯ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಎಐ ಯುಗದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ‘ಕಲಿಯುವುದು ಹೇಗೆ’ (Learning how to learn) ಎಂಬ ಕಲಿಕೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕೇವಲ ಪದವಿಗಾಗಿ ಕಲಿಯದೆ, ಬದಲಾಗುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ಅಪ್‌ಡೇಟ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನೋಭಾವ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಆರ್ಥಿಕ ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ: ಎಐನಿಂದ ಉದ್ಯೋಗ ನಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಗಳು ‘ಯುನಿವರ್ಸಲ್ ಬೇಸಿಕ್ ಇನ್‌ಕಮ್’ (UBI) ನಂತಹ ಹೊಸ ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇದೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದೆಯಾದರೂ, ಅದು ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಕಂಪನಿಗಳ ಕೈಸೇರಬಾರದು. ಅದರ ಲಾಭ ಸಮಾಜದ ಕಟ್ಟಕಡೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ ಸಿಗುವಂತಾಗಬೇಕು.

ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ (Adaptability): ಡಾರ್ವಿನ್‌ನ ವಿಕಾಸವಾದದಂತೆ, “ಯಾರು ಅತ್ಯಂತ ಬಲಶಾಲಿಯೋ ಅಥವಾ ಬುದ್ಧಿವಂತನೋ ಅವನು ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಯಾರು ಬೇಗನೆ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಾನೋ ಅವನು ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ.” ನಾವು ನಿರಂತರ ಕಲಿಕೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕು. ಇಂದು ನಾವು ಕಲಿಯುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ನಾಳೆ ಹಳೆಯದಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಕಲಿಯುವ ಹಸಿವು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮನ್ನು ಉಳಿಸುತ್ತದೆ. ಎಐ ಎನ್ನುವುದು ಮನುಕುಲದ ನಾಶಕ್ಕೆ ಬಂದ ಶಾಪವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹತ್ತು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಒಂದು ವರವಾಗಬಲ್ಲದು. ಆದರೆ ಈ ವರವನ್ನು ಬಳಸಲು ನಾವು ಅರ್ಹರಾಗಬೇಕು. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯ ನಡುವೆ ಸಮತೋಲನ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಇಂದಿನ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯ. ನಾವು ಎಐಗೆ ಗುಲಾಮರಾಗುವ ಬದಲು, ಅದನ್ನು ನಮ್ಮ ಪ್ರಗತಿಯ ಏಣಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕೆಲಸದ ಸ್ವರೂಪ ಬದಲಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಮನುಷ್ಯನ ಮೌಲ್ಯ ಎಂದಿಗೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಒಂದು ವೇಳೆ ಅವನು ತನ್ನ ಕೌಶಲಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನವೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ. ಹೊಸ ಕಾಲದ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸೋಣ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಜೊತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಈಗಲೇ ಆರಂಭಿಸಿ.

ತೀರ್ಮಾನ: ಕೃಷಿಯೇ ಮುಂದಿನ ಭವಿಷ್ಯ

ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಸಾಧನ ಮಾತ್ರ. ಅದು ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಆತಂಕಕಾರಿ ವಿಷಯವಾದರೂ, ಅದು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಸತ್ಯದ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿದೆ. ಐಟಿ ಪಾರ್ಕ್‌ಗಳ ಎಸಿ ರೂಮ್‌ಗಳಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಸೂರ್ಯನ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನ ಜೊತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಅವಮಾನವಲ್ಲ, ಅದು ಅಪ್ರತಿಮ ಗೌರವ.

ಸಾವಿರಾರು ಸಾಲುಗಳ ಕೋಡ್ ಬರೆದಾಗ ಸಿಗದ ತೃಪ್ತಿ, ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಸಿ ನೆಟ್ಟು ಅದು ಚಿಗುರಿದಾಗ ಸಿಗುತ್ತದೆ. AI ಜಗತ್ತು ನಮ್ಮನ್ನು ಮೆದುಳಿನಿಂದ ಯೋಚಿಸುವ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ, ಆದರೆ ಕೃಷಿಯು ನಮ್ಮನ್ನು ಹೃದಯದಿಂದ ಬದುಕುವ ಮನುಷ್ಯರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಉದ್ಯೋಗ ಹೋದರೆ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಹಾರೆ-ಗುದ್ದಲಿಗಳು ನಮಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿವೆ.

ಲೇಖಕರ ಮಾತು: ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು ಕೇವಲ ಡಿಜಿಟಲ್ ಕೌಶಲ್ಯಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತರಾಗದೆ, ಕೃಷಿ ಅಥವಾ ಮಣ್ಣಿನ ಜೊತೆಗಿನ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಕಲಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಇಂದಿನ ಕಾಲದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ. ಬದುಕು ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಮುಗಿಯಬಾರದು, ಅದು ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಬೆಳಗಬೇಕು.ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಆಂಥ್ರೋಪಿಕ್ ಅಂತಹ AI ಉಪಕರಣಗಳು ನಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕಬಳಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಆತಂಕವಲ್ಲ, ಅದು ನಮಗೊಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಗಂಟೆ. ಡಿಜಿಟಲ್ ಲೋಕದ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ದೂರವಾಗಿದ್ದೆವು ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಇದು ನೆನಪಿಸುತ್ತಿದೆ. ಸಾಫ್ಟ್‌ವೇರ್ ಲೋಕವು ಶೂನ್ಯ ಮತ್ತು ಒಂದರ (0 and 1) ನಡುವಿನ ಆಟವಾದರೆ, ಕೃಷಿಯು ಬದುಕಿನ ಅಸಲಿ ಸತ್ವ. AI ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ವೇಗವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವನ್ನು ನೀಡುವುದು ನಾವು ಬೆವರಿನಿಂದ ಬೆಳೆಸಿದ ಬೆಳೆ ಮಾತ್ರ. ಐಟಿ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯ ನಡುವೆ ಕೃಷಿಯತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡುವುದು ಕೇವಲ ‘ಪ್ಲಾನ್ ಬಿ’ ಆಗಿರಬಾರದು, ಅದು ನಮ್ಮ ಮೂಲಕ್ಕೆ ಮರಳುವ ಗೌರವಯುತ ಹಾದಿಯಾಗಲಿ. ನೆನಪಿಡಿ, ಸಾವಿರ ಸರ್ವರ್‌ಗಳು ಕೆಲಸ ಮಾಡದಿದ್ದರೂ ಜಗತ್ತು ನಡೆಯುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ದಿನ ರೈತ ಹೊಲಕ್ಕೆ ಇಳಿಯದಿದ್ದರೆ ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಹಸಿವಿನಿಂದ ನಲುಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಡಿಜಿಟಲ್ ಕೌಶಲ್ಯಗಳು ಮಣ್ಣಿನ ಫಲವತ್ತತೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತಾಗ ಮಾತ್ರ ನಿಜವಾದ ಸುಸ್ಥಿರ ಭವಿಷ್ಯ ಸಾಧ್ಯ. ನಮಗೆ ಎಷ್ಟೇ AI ಸಾಧನಗಳನ್ನು ಎದುರಾದರೂ, ನಾವು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಭಯಪಡಬಾರದು ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ನಂಬುವ ಭೂಮಿ ತಾಯಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಕೈಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಇದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಜೀವನವು ಉತ್ತಮವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಡಬೇಕು.